Mer hät em nit viil glo
däm arme welsche Völkli

D Sunne hät dä Dschungel gfilzt
bis uf die tusig Papegeievögel im grollte Frack
wo sich an verbrännte Stängel hebe

Mit em Kopf uf de Bruscht
de schwarzi Schnabel vom Wind verbloose
loose si uf des einti Flüschdere im bruune Feld